Baby,  zwanger

Bevalligsverhaal Billie Loïs

Bevalligsverhaal Billie Loïs

Mijn bevallingsverhaal. Ik ben bevallen op 3 juni en dat betekend 8 dagen te laat.  Mensen lief wat kijk ik hier positief op terug. Het was zo fijn om thuis te bevalen ik zou het echt iedereen aanraden als dit mogelijk is natuurlijk.

2 Juni

Ik word ’s ochtends wakker en ik merk gewoon nog dat ik dood moe ben. Ik ga even me bed uit om bij mijn kleine meisje te kijken en na een klein uurtje duik ik gewoon weer mijn bed in. Ik voel me niet heel erg lekker en ik slaap nog even wat uurtjes bij. ‘S middags besluiten we even de stad in te gaan met zijn drietjes. Even op het terras zitten en gezellig wat drinken. Want het kan natuurlijk zomaar de laatste dag zijn met zijn drietjes en dat besef ik maar al tegoed.

Zodra we thuis komen duik ik voor de tweede keer me bed in. Ik heb me de hele zwangerschap nog niet zo moe gevoeld. Nu het nog kan neem ik het er maar gewoon van. Want de hele dag heb ik al lichte krampen en ik weet gewoon niet of de bevalling begint of niet.

3 Juni

De nacht begint en het is nog steeds aan het rommelen. Éen keer in het uur krijg ik een kramp en ik heb het idee dat het ieder moment kan gaan beginnen. Ik relax gewoon in bed. Ik merk dat ik zenuwachtig begin te worden en ik ga het bed uit en begin lekker te rommelen. Iedereen slaapt nog dus dat ik fijn.

3:30

Loulou is de laatste dagen ook best aanhankelijk en merkt dat er iets gaat veranderen en word ook leuk om half 4 wakker! K geef der een flesje en leg haar op de bank neer met de tv aan in de hoop dat ze nog even in slaap valt. Ik merk toch dat de weeën steeds vaker komen maar er zit geen regelmaat in. Ik maak Robin maar wakker om op Loulou te letten zodat ik gewoon mijn eigen ding kan doen.

4:30
Rond 5:00 besluit ik even in bad te gaan liggen om te relaxen. En om ook even mijn moeder te bellen dat ze wakker is en dat ze zich rustig kan aankleden. En ik bel ook gelijk even de verloskundige.

5:30
Rond half zes komt mijn moeder binnen en even later ook de verloskundige. En Robin brengt Loulou even naar een vriendin van ons toe. Dat is gewoon even het fijnste voor haar zodat ze wat meer rust heeft. Want bij de bevalling zijn is ook geen pretje voor haar. En tussendoor praat ik even met de verloskundige.

6:00
Krijg ik inwendig onderzoek en ik heb gewoon al 4 á 5 cm ontsluiting! YES, dacht ik bij mezelf is dit toch allemaal niet voor niks geweest. Nu begint het toch allemaal wat heftiger te worden en ik ga rondjes lopen in de tuin. Dat is het voordeel van alles gelijkvloers hebben en ook een deur in je slaapkamer naar de tuin. Het is prachtig weer en ik blijf gewoon rondjes lopen al die tijd. Ondertussen word mijn slaapkamer ook verbouwd en alles word klaargelegd. Zo maf gaat het dan al zo snel?

Mijn moeder en Robin maken ondertussen een wedje hoelaat ik zou gaan bevallen en mijn moeder zegt voor 12 uur en Robin zegt gewoon drie uur. Ik hoop natuurlijk dat mijn moeder gelijk heeft maar ik denk toch dat het eerder drie uur word. Bij Loulou duurde het laatste moment ook zolang.

7:30
Krijg ik weer inwendig onderzoek en heb ik gewoon al 8 á 9 cm ontsluiting. En op dit moment breken ze ook gelijk mijn vliezen. Hierna gaat het als een malle. De weeën worden meteen heftiger en ik voel meteen een erge druk.
En op dit moment mag ik nog niks doen. Ik moet wachten totdat de baby lager gaat liggen zodat het persen makkelijker word.

Echt waar mijn beste redmiddel was mijn vent. Ik heb hem nadat mijn vliezen zijn gebroken niet meer los gelaten. Ik heb hem serieus fijn geknepen en geknuffeld zodat ik een beetje de druk kon wegpuffen.

9:00
Trek ik het echt niet meer het word me allemaal teveel. Mijn lichaam begint nu automatisch te persen. Nog even geduld roept ze en om kwart over 9 is het dan eindelijk zover! Ik mag beginnen met persen. Robin gaat achter mij zitten en mijn moeder zit naast me. Ik heb alles op eigen kracht gedaan en heb haar er zelf uitgetild en op mijn borst neergelegd. Na nog geen 20 minuten persen was ze daar Billie Loïs.

Echt lieve mensen wat voor gevoel er dan door je heen gaat vergeet je nooit meer! Weer zo’n prachtig kindje die meteen voluit krijst.

Ondertussen krijg ik een prik in mijn been voor de placenta en die is er ook na een poep en een scheet uit. En gelukkig hoefde er ook geen hechting aan te pas te komen.

Wat was dit fijn. Natuurlijk had ik pijn en hoopte ik dat het snel voorbij zou gaan. Maar achteraf kijk ik er positief op terug. Gewoon in mijn eigen huis met allemaal lieve mensen om me heen. Ook vond ik het fijn dat ik kon gaan en staan waar ik wou.

Kijken jullie ook positief terug op de bevalling?

Veel leesplezier! Liefs Stephanie